Nog heel even zeuren

Ik wil nog heel even terugkomen op mijn vorige bericht. Aanvankelijk was ik erg teleurgesteld over de inhoud van de uitzending van “keuringsdienst van waarde” over gluten. Maar nu zie ik het in een ander perspectief. Het zwaartepunt lag helemaal niet bij coeliakie of glutenintolerantie maar bij de HYPE die te maken heeft met gluten. En die is belachelijk/zwaar overtrokken/idioot (streep maar door wat niet van toepassing is) maar coeliaken profiteren er dus wel van, van die hype: ik kan nu gewoon iedere dag mijn (peperdure) verse brood halen bij de supermarkt, ik hoef niet meer na te denken over wat/waar/wanneer als ik in een willekeurige stad ben want er is altijd wel een plek waar ik iets kan scoren op glutenvrij gebied.  Ik hoef niet meer te bakken, en bang te zijn dat het weer eens mislukt …… En dat was echt wel anders toen ik met dit dieet begon. Ik liep dubbel zolang door de supermarkt om de ingrediënten voor de maaltijden bijelkaar te krijgen. Ik bakte trouw iedere week bakstenen die voor brood moesten doorgaan. Ik nam tassen vol met eten mee als we een dagje weg gingen. Gelukkig gingen we in die tijd op vakantie met de caravan, daarin was genoeg plek voor vacuüm verpakt brood voor drie weken …. 

Mijn lievelingsbrood van dit moment is Yam, en kost  € 4,25 per 600 gram. Maar dat terzijde. Vrolijk Pasen!

Ps het lukt me niet om mijn oude gravatar te gebruiken, om links naar YouTube filmpjes te plaatsen. Dan maar zo: Glutenfree: the truth behind the trend

Lastig hoor!

Gisteren een van mijn laatste blogberichten op mijn ‘oude’ blog gepubliceerd. Voelt toch vreemd, zeker als je dan leuke reacties krijgt van mensen die al tijden lang volger zijn. En ook de vraag of ik niet over andere dingen wil schrijven. Ja, dat wil ik wel 🙂

Vanavond weer eens selectief televisie gekeken, naar een uitzending van ‘keuringsdienst van waarde’, een van de weinige programma’s die ik echt leuk en vooral interessant vind. Tja, tot vanavond dus. Vanavond ging het programma over gluten. Toevallig interesseert me dat enorm omdat ik zelf sinds ruim zeven jaar weet dat ik coeliakie oftewel glutenintolerantie heb. Wat heb ik me geërgerd , wat heb ik een hoop onzin gehoord, niet normaal! Zo werd er de hele tijd gesproken over glutenallergie, terwijl deze auto-immuunziekte geen allergie maar een intolerantie is, coeliakie genaamd. Dit wordt uitgesproken als seu-li-akie, en niet zoals verwacht als je de schrijfwijze bekijkt als koe-liakie 🙂 Het is zó slecht voor de geloofwaardigheid van coeliaken als mensen (die van de kookworkshop in de betreffende uitzending) zeggen dat ze wel eens brood eten, omdat dat zo lekker is, en dat een gewoon koekje af en toe ook moet ook mogen. Maar aardappels (die absoluut geen gluten bevatten!) blijven onaangeroerd. Bah. Ieder het zijne, maar vrijwillig zou ik dit (peper) dure en levenslange dieet NOOIT volgen. Punt.

Stoppen

Om hier verder te kunnen gaan moet ik eerst stoppen met mijn eerdere blog. Stoppen van mezelf, niet omdat het moet. Niks moet. Maar komen tot die stap heeft toch wel wat voeten in de aarde gehad: die blog werd redelijk tot goed bezocht. Ook al werd er weinig (meer) gereageerd, de statistieken laten zien dat er toch veel werd – en nog steeds wordt – gelezen. Dat ambieer ik voor hier hélemaal niet. En zolang het hier eigenlijk nergens over gaat verwacht ik ook helemaal niet dat er überhaupt wordt gelezen. Ik wil anoniem(er) zijn dan op mijn andere blog. Dat houdt in dat niet iedereen weet dat ik opnieuw ga bloggen. Om toch iets bekend te maken – je wilt per slot van rekening tot wel dat er op zijn minst een paar mensen meelezen – zal ik deze of gene de link geven. Wat van daaruit gebeurt zal ik dan wel zien. 

Het overstappen van blogger naar wordpress bevalt trouwens prima. Tot nog toe. 

Hallo wereld!

Een nieuwe blog. Eens kijken of dit de jas is die mij past: nieuwe omgeving, nieuwe naam, anoniemer ook. Niet meer vanzelfsprekend dat iedereen meeleest. Wellicht fijner? Of toch niet, ik weet het niet. Wellicht is het ook geen nieuwe jas maar eerder een paar nieuwe schoenen. Ze knellen nog een beetje, moeten nog worden ingelopen. Komt goed, of niet. Kan ook. Nou, dan krijgen ze toch een tweede kans? Doe ik niet moeilijk over.

Wat lastig is/wordt is waar ik het over ga hebben. Niet meer over dingen uit mijn andere blog. Kinderen zijn volwassen en het huis uit. Kleinkinderen nog lang niet in zicht. Huisdieren heb ik niet meer. Werk buitenshuis ook niet. Jeetje, deze blog zou zomaar eens heel saai kunnen worden ……

Over mijn gezondheid dan? Ach, wie wil daar over lezen ….. Recepten? Nou, volgens mijn zonen kan ik niet koken, dus laat maar. Ik zie wel, gewoon over ditjes, datjes en kleine of grotere zaken die me bezig houden.