De set

Ja, en toen had ik heel tijdelijk een heus maar ook onbezoldigd baantje. Samen met mijn (ooit aanstaande) schoondochter mocht ik de catering verzorgen voor de (korte) film van mijn middelste. Niet dat dat echt veel voorstelde hoor, dat cateren, gewoon zorgen voor voldoende te eten, te drinken en te snoepen. Ha.  

 De eerste dag werd gefilmd in het leegstaande huis van mijn pa. Een huis vol stof en spinnenwebben. Kan ook niet anders na ruim twee jaar leegstand ….. Keuken en wc werden schoongeveegd en gedweild, koffieapparaat werd geïnstalleerd, de diverse spullen verdeeld over tafel, aanrecht en koelbox, want tja, een goed werkende koelkast was er niet (meer). Spannend om dan te wachten op mensen waarmee alleen contact is geweest via mail en Skype. Fijn als er dan een klik blijkt te zijn.  

 Er werd gefilmd in huis en in de tuin. Leuk om mee te maken. Voor een keer dan, want jeetje, filmen is vooral héél véél geduld hebben, voor de acteurs dan. En voor ons: stil zijn, muisjestil zijn. En tussendoor serveerden we dus koffie en thee, Limburgse vlaai en heuse pasta met saus. En genoten ook nog van het zonnetje en leuke gesprekken met mensen die ik nog nooit had ontmoet. Wat een wonderlijke wereld. 

De tweede dag nam ik een time-out om fijn een dagje te gaan fietsen. Schoondochter kon het die dag wel alleen regelen. Voor ’s avonds stond pizza van de pizzeria op het menu en dat kwam na enige vertraging (ze had het verkeerde adres opgegeven dus de pizza-koerier was ‘not amused’) helemaal goed. 

Gisteren was dag drie. Een dag op een geheel andere locatie, in de buitenlucht.  Zo’n uur rijden van hier. Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ik/we weer de catering zouden verzorgen maar een van de technici had zich ziek gemeld dus er waren extra hulphanden nodig. Ik wilde schoondochter niet alleen laten reizen en hoopte dat zij ter plekke wellicht nog voor de aanstaande tentamens voor haar eigen opleiding (medische beeldvorming) kon leren. Dat is haar daar niet gelukt, jammer!

De locatie was een uitzichtspunt  bij een grote bruinkoolgroeve in Duitsland. Jee, wat afschuwelijk indrukwekkend. Immens afgravingen, enorme monsterlijke machines. Niet een plek om gezellig de zondagmiddag door te brengen. Maar dat deden wij dus toch: alles voor het goede doel 🙂  

   Alles staat nu op beeld, de ruwe film is bijna klaar. Producent, zijn team en acteurs zijn tevreden. Nu komt het aan op het monteren. Als het klaar is zal ik de link hier plaatsen, nog even geduld …..

Mijn middelste

Mijn middelste is een leuk joch. Nou ja joch, hij wordt eind van de zomer vijfentwintig, is echt geen kind meer. Hij is natuurlijk eeuwig en altijd kind van mij, net als zijn oudere en jongere broer, maar allez ….. ik dwaal af. Hij studeert nog. Ik heb trouwens nog twee andere studerende kinderen en er zit nog niet echt schot in het afstuderen van de heren. Maar dit – alweer – terzijde. Mijn middelste dus. Hij zit op z’n derde opleiding na zijn middelbare school. Maar het is ècht zo: drie keer is scheepsrecht, hij zit nu goed op zijn plek! Na drie maanden wist hij al dat de opleiding voor industrieel ontwerper niet iets voor hem was, daarna werd het de kunstacademie waar hij ook niet geheel zijn ei kwijt kon, en nu zit hij op de/een filmacademie. Morgen, overmorgen en volgende week wordt er een heuse film gedraaid als opdracht voor school. Inclusief acteurs, regisseur, script(schrijver), licht- en geluidmensen, twee locaties, en last but not least: catering. Ha, en da’s (onder andere) mijn pakkie an 🙂 

En dus heb ik het erg druk, ha, maar verslag volgt 🙂

Nog heel even zeuren

Ik wil nog heel even terugkomen op mijn vorige bericht. Aanvankelijk was ik erg teleurgesteld over de inhoud van de uitzending van “keuringsdienst van waarde” over gluten. Maar nu zie ik het in een ander perspectief. Het zwaartepunt lag helemaal niet bij coeliakie of glutenintolerantie maar bij de HYPE die te maken heeft met gluten. En die is belachelijk/zwaar overtrokken/idioot (streep maar door wat niet van toepassing is) maar coeliaken profiteren er dus wel van, van die hype: ik kan nu gewoon iedere dag mijn (peperdure) verse brood halen bij de supermarkt, ik hoef niet meer na te denken over wat/waar/wanneer als ik in een willekeurige stad ben want er is altijd wel een plek waar ik iets kan scoren op glutenvrij gebied.  Ik hoef niet meer te bakken, en bang te zijn dat het weer eens mislukt …… En dat was echt wel anders toen ik met dit dieet begon. Ik liep dubbel zolang door de supermarkt om de ingrediënten voor de maaltijden bijelkaar te krijgen. Ik bakte trouw iedere week bakstenen die voor brood moesten doorgaan. Ik nam tassen vol met eten mee als we een dagje weg gingen. Gelukkig gingen we in die tijd op vakantie met de caravan, daarin was genoeg plek voor vacuüm verpakt brood voor drie weken …. 

Mijn lievelingsbrood van dit moment is Yam, en kost  € 4,25 per 600 gram. Maar dat terzijde. Vrolijk Pasen!

Ps het lukt me niet om mijn oude gravatar te gebruiken, om links naar YouTube filmpjes te plaatsen. Dan maar zo: Glutenfree: the truth behind the trend

Lastig hoor!

Gisteren een van mijn laatste blogberichten op mijn ‘oude’ blog gepubliceerd. Voelt toch vreemd, zeker als je dan leuke reacties krijgt van mensen die al tijden lang volger zijn. En ook de vraag of ik niet over andere dingen wil schrijven. Ja, dat wil ik wel 🙂

Vanavond weer eens selectief televisie gekeken, naar een uitzending van ‘keuringsdienst van waarde’, een van de weinige programma’s die ik echt leuk en vooral interessant vind. Tja, tot vanavond dus. Vanavond ging het programma over gluten. Toevallig interesseert me dat enorm omdat ik zelf sinds ruim zeven jaar weet dat ik coeliakie oftewel glutenintolerantie heb. Wat heb ik me geërgerd , wat heb ik een hoop onzin gehoord, niet normaal! Zo werd er de hele tijd gesproken over glutenallergie, terwijl deze auto-immuunziekte geen allergie maar een intolerantie is, coeliakie genaamd. Dit wordt uitgesproken als seu-li-akie, en niet zoals verwacht als je de schrijfwijze bekijkt als koe-liakie 🙂 Het is zó slecht voor de geloofwaardigheid van coeliaken als mensen (die van de kookworkshop in de betreffende uitzending) zeggen dat ze wel eens brood eten, omdat dat zo lekker is, en dat een gewoon koekje af en toe ook moet ook mogen. Maar aardappels (die absoluut geen gluten bevatten!) blijven onaangeroerd. Bah. Ieder het zijne, maar vrijwillig zou ik dit (peper) dure en levenslange dieet NOOIT volgen. Punt.

Stoppen

Om hier verder te kunnen gaan moet ik eerst stoppen met mijn eerdere blog. Stoppen van mezelf, niet omdat het moet. Niks moet. Maar komen tot die stap heeft toch wel wat voeten in de aarde gehad: die blog werd redelijk tot goed bezocht. Ook al werd er weinig (meer) gereageerd, de statistieken laten zien dat er toch veel werd – en nog steeds wordt – gelezen. Dat ambieer ik voor hier hélemaal niet. En zolang het hier eigenlijk nergens over gaat verwacht ik ook helemaal niet dat er überhaupt wordt gelezen. Ik wil anoniem(er) zijn dan op mijn andere blog. Dat houdt in dat niet iedereen weet dat ik opnieuw ga bloggen. Om toch iets bekend te maken – je wilt per slot van rekening tot wel dat er op zijn minst een paar mensen meelezen – zal ik deze of gene de link geven. Wat van daaruit gebeurt zal ik dan wel zien. 

Het overstappen van blogger naar wordpress bevalt trouwens prima. Tot nog toe. 

Hallo wereld!

Een nieuwe blog. Eens kijken of dit de jas is die mij past: nieuwe omgeving, nieuwe naam, anoniemer ook. Niet meer vanzelfsprekend dat iedereen meeleest. Wellicht fijner? Of toch niet, ik weet het niet. Wellicht is het ook geen nieuwe jas maar eerder een paar nieuwe schoenen. Ze knellen nog een beetje, moeten nog worden ingelopen. Komt goed, of niet. Kan ook. Nou, dan krijgen ze toch een tweede kans? Doe ik niet moeilijk over.

Wat lastig is/wordt is waar ik het over ga hebben. Niet meer over dingen uit mijn andere blog. Kinderen zijn volwassen en het huis uit. Kleinkinderen nog lang niet in zicht. Huisdieren heb ik niet meer. Werk buitenshuis ook niet. Jeetje, deze blog zou zomaar eens heel saai kunnen worden ……

Over mijn gezondheid dan? Ach, wie wil daar over lezen ….. Recepten? Nou, volgens mijn zonen kan ik niet koken, dus laat maar. Ik zie wel, gewoon over ditjes, datjes en kleine of grotere zaken die me bezig houden.