15 februari 2020

Precies één jaar geleden, op 15 februari, was er in onze buurgemeente Gangelt een carnavalsviering, de jaarlijkse ‘Kappensitzung’. Van minstens 1 bezoeker blijkt naderhand dat hij toen al besmet was met het Corona virus. Hij wist het niet, niemand wist het. De goede man is heel erg ziek geweest, lag maandenlang op de IC maar heeft het uiteindelijk overleefd.

Corona was tot dan toe een virus uit en in China. Het bleek later dat de viering in Gangelt het begin was van een Corona ‘superspreader-event in onze Kreis Heinsberg en Gangelt stond dan ook een tijdje in het middelpunt van het nieuws totdat het virus ook elders opdook.

Enfin. Pas een week na die carnavalsviering werden heel veel mensen ziek en moest het hele dorp in quarantaine ….. Enfin, de rest is bekend. En dat al een jaar lang …..

‘nog aevekes op de tenj biete’ oftewel nog even de tanden op elkaar ….

‘t is nog maar eventjes koud …

en dus op de valreep een fotoblogje met een beetje sneeuw gecombineerd met een beetje carnaval-die-niet-doorgaat.

We liepen een mooi rondje van ruim een uur: van thuis naar Doenrade, via Viel naar Bingelrade en toen weer terug naar huis. Het was k..k..k..koud toen we begonnen te lopen, maar ik stopte toch af en toe om een foto te maken.

klein kastje voor zwerfboeken in Bingelrade

Ik heb zo goed als niets met carnaval. We zijn normaal ook nooit thuis met deze dagen. Maar wat is nog normaal? Het is carnaval (Vastelaovend zeggen we hier), we zijn thuis èn carnaval wordt niet gevierd …. Maar wel bijna overal iets van carnavalsdecoratie.

Mooi pand in Bingelrade, ‘de ouw pastorie’, een rijksmonument uit 1766.

Zo te zien worden hier eerstdaags lammetjes geboren

We zijn de grens weer overgestoken. Een beetje illegaal want geen identiteitskaart mee … Gelukkig geen grenscontrole (vorige week wel hoorde ik), dat scheelt 😉

Thuis wacht een luie kater – die ons niet eens heeft gemist – èn warme chocomel 😀

wolkenlucht

Ik doe deze week wederom mee met de foto challenge van Satur9. Het thema is dit keer: wolkenlucht.

Er is al een paar dagen geen wolkje aan de lucht, maar gelukkig heb ik nog twee mooie foto’s in mijn album:

Rondje dorp met het hondje, nog snel voordat het weer eens ging regenen.

het is koud in huis …

Het is hier een beetje wit. Lang niet zo wit als elders, maar toch. Het wintert. En het is koud, bar koud. Dit was trouwens afgelopen zondag, intussen ligt er wel wat meer sneeuw:

Toen we een half jaar geleden de planning maakten om hier in huis de oude olieverwarming te laten vervangen door een milieuvriendelijkere pelletverwarming en daarvoor de datum vanaf 8 februari prikten konden we natuurlijk niet bevroeden dat het zo ongeveer een van de koudste weken sinds járen zou zijn …..

Enfin.

De oude olieketel is inmiddels gedemonteerd en weg. En ja, nu is het best koud in huis …… Gelukkig hebben we een open haard die de hele dag brandt, gelukkig hebben we meer dan voldoende brandhout, gelukkig kunnen we ook nog warm douchen. Het was nog even spannend of de nieuwe ketel op tijd geleverd kon worden in verband met slechte weersomstandigheden en problemen op de wegen daar waar dat ding vandaan komt, maar het staat nu gelukkig in de kelder, klaar om gemonteerd te worden.

Komt goed, het einde is in zicht …..

jezelf

photo-challenge op de blog van Anne: “Elke vrijdag: Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge. Een foto challenge met lage instapdrempel: geen verplichting om elke week deel te nemen, niveau dat haalbaar is voor iedereen, verhaaltje schrijven mag maar hoeft niet. No stress, dat is mijn motto”

Motto voor deze week: een foto van jezelf.

En dus geef ik mezelf nu een beetje bloot. Geen lange lokken meer met een kleurtje maar een korte – bijna helemaal grijze – coupe die hoognodig weer eens onder handen genomen worden mag door mijn kapper.

Onze middelste moest foto’s maken voor een project, en probeerde de instellingen eerst uit op mij. “Kijk eens normaal, probeer eens een beetje natuurlijk te lachen”. Enfin, een fotomodel is aan mij niet verloren gegaan …..

over mondkapjes

FFP2, ik had er tot een jaar geleden nog nooit van gehoord. Mondkapje zus of mondkapje zo, ik scheerde het allemaal over een kam. Tuurlijk wist ik wel wat medische mondkapjes waren. Mijn man en zonen droegen en dragen ze sinds jaar en dag iedere werkdag in de tandartspraktijk.

Lang voordat mondkapjes in Nederland schoorvoetend verplicht gesteld werden waren ze dat al in Duitsland. Boodschappen doen in Duitsland betekent sinds jaar en dag: kapje op, bijna overal.

Ik heb dan ook een hele verzameling mondkapjes: katoenen (zelfgemaakte en gekochte), synthetische èn wegwerpexemplaren. Ik bewaar ze in de auto, in mijn handtas en ook in diverse jaszakken. Maar ik kan ze nu allemaal opruimen:

Sinds vorige week zijn de regels hier (in Duitsland dus) aangescherpt. Het is verplicht om in winkels, openbaar vervoer en bij arts, tandarts, apotheek, openbare gebouwen, etc een FFP2 of chirurgisch masker te dragen. Stoffen (en/of zelfgemaakte) maskers mogen niet meer, die mogen alleen nog worden gedragen op de parkeerplaats voor de supermarkt. Alsof ik voor dat stukje lopen naar mijn auto of fiets nog van masker ga wisselen ….

Lijkt op een koffiefilter maar is toch echt een FFP2 masker
chirurgisch- of medisch mondkapjes

Ergens las ik:

Een FFP2 masker draag je onder meer bij de behandeling van patiënten met (een verdenking op) tbc. De kleine druppels bij tbc kunnen op grotere afstand van de bron nog iemand besmetten.

en in Duitsland draag je het dus ook in de supermarkt ….

Ik vraag me af of het in Nederland niet beter zou zijn om FFP2 maskers verplicht te stellen voor leerkrachten. Ze zijn dan uitermate goed beschermd tegen eventuele virusdeeltjes die verspreid (kunnen) worden door leerlingen nu de scholen op 8 februari weer open gaan. Maar ja, wie ben ik …..

w van wit en wandeling

Afgelopen zondag en maandag was de wereld hier wit. Weliswaar was het laagje maar dun, maar toch, de wereld ziet er gelijk heel anders (en mooier) uit.

Op maandag liepen we een ronde in Sittard. De sneeuw was helaas al zo goed als gesmolten maar de hemel was blauw en dus was de ronde er niet minder om. We parkeerden de auto in de (voormalige) buurtschap Leyenbroek, en liepen de Broekstraat af richting de roeivijver in het stadspark.

Broekstraat

De roeivijver plus park worden momenteel gerenoveerd als onderdeel van de herinrichting van de Geleenbeek (project Corio Glana). Ik zocht en vond een plaatje van lang geleden:

Samen met mijn vader in een roeiboot, lang, lang geleden 😀

Zie je de overeenkomst op beide foto’s? Ja, de treurwilg! Voor de rest is het een modderige bedoening …. en de vijver, die is leeggepompt in verband met die renovatie. Ben beetje benieuwd hoeveel fietsen er op de bodem van de vijver lagen ….

Het wordt vast mooi, maar tot die tijd ….

Het voormalige openluchtzwembad aan de Vijverweg

In de zomer van 1977 leerde ik in dit zwembad mijn man kennen die er een vakantiebaantje als badmeester had. Ik hoop dat ze tijdens de renovatie van vijver en park ook de overblijfselen van dit gebouw meenemen, het (park) is per slot van rekening een rijksmonument.

Jammer genoeg een niet al te duidelijke foto van Hoeve Bergerhof, dichtbij het stadspark. Een monumentaal boerderijcomplex, gebouwd in de zeventiende eeuw. Wij kinderen noemden dit vroeger ‘het Casino’, schijnt dat deze benaming stamt uit de tijd dat het een buitencafé was. Sinds jaren tachtig is het na grondige restauratie in gebruik van een grote Sittardse bouwfirma.

Ik zag onderweg nog een lelijk trafohuisje

en een verscholen kazemat. Tijd om weer naar huis te gaan, het was tot dan toe een mooie dag, die maandag!

bah!

Ik had willen schrijven over de mooie witte wereld op zondag en maandag, de blauwe lucht en het zonnetje, de fijne wandeling met en zonder hond, over de sokken die ik weer eens brei. Niks van dit alles. Op dit moment ervaar ik alleen maar boosheid, verontwaardiging, ongeloof, moedeloosheid, onbegrip ……

bron foto’s: De Limburger dd 26 januari 2021

drie!

Niet een, niet twee, maar drie reeën in de wei achter onze tuin. Denk dat het een moeder met haar twee jongen is, we hebben ze al vaker op de camerabeelden gezien. Let wel: ze zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen en komen “gewoon” iedere keer weer terug om te eten. Veilige plek, geen bestrijdingsmiddelen, meer dan voldoende eten (gras, struikjes, walnoten, eikels, appels), ik vind het geweldig!