#wijbloggenglutenvrij 2017: ‘wat eet ik vandaag’

Wat eet ik vandaag: iedere dag weer een noodzakelijk (maar ook lekker!) iets.

Mijn ontbijt en lunch

Voor wat betreft ontbijt val ik in de categorie ‘saai’: iedere ochtend twee sneetjes glutenvrij brood. Een sneetje met kaas of boterhamvlees en een met (zelfgemaakte) jam. Meestal is het brood een van de twee soorten Yam brood die ze bij ‘mijn’ Jumbo verkopen, tot voor kort was het ook regelmatig het brood van Genius dat bij AH te koop was en alleen als er echt niets anders op zit het glutenvrije brood dat nu bij AH (‘vrij van gluten’) wordt verkocht of iets van het merk Schär. ‘s Middags ben ik vaak net zo saai als ‘s ochtends. Wederom brood met kaas en jam als beleg. Heel soms wijk ik af en eet ik een salade, pannenkoek of een kom yoghurt met müsli en vers fruit. Tja, ik was en ben nog altijd een broodeter.

Mijn avondeten

Koken was nooit een passie of hobby van me maar eerder een dagelijks terugkerend irritant gegeven. Vroeger was ik vaak makkelijk in de weer met ‘zakjes en pakjes’, altijd in combinatie met verse groente, dat dan weer wel, maar sinds bijna tien jaar kook ik alleen nog puur, gezond en ook nog eens volledig glutenvrij.

Vanavond eten we weer eens pasta, te weten ‘Linguine van ons huis’, benodigdheden (voor twee personen, waarbij opgemerkt dat wij vrij grote eters zijn …):


pak Linguine (glutenvrij van ‘Rummo’, volgens ons de állerlekkerste glutenvrije pasta, onder andere te koop bij Sligro), 400gr

2 rode pepers, ontdaan van zaadlijsten

ui (1 grote of 2 kleintjes)

4 knoflookteentjes

1 grote of 2 kleinere (rode) paprika’s

bos bosui

bosje platte peterselie

150gr gerookte zalm (evt snippers)

beetje peper, evt snufje zout

Kook de linguine volgens aanwijzigingen op de verpakking (in ruime hoeveelheid kokend water, evt bouillonblokje toevoegen, en goed doorroeren om plakken tegen te gaan). Hak of snij knoflook, ui, rode pepers en paprika fijn en fruit dit aan in een wokpan (in olijfolie). Snij bosui in ringetjes, knip de peterselie in stukjes en voeg dit toe aan het mengsel. Snij de zalm klein en voeg ook deze toe. Giet de linguine af en roer het door het groentemengsel. Smakelijk eten!




Deze blog is onderdeel van wij bloggen glutenvrij. Vandaag schrijven nog 14 bloggers over wat zij vandaag eten:

GlutenVrijKind
Annemiek Nauta
Glutenvrije mama
Sophie glutenvrij
Glutenvrij in Utrecht
Glutenvrij hoort erbij
Meer dan glutenvrij
Koos glutenloos
Rose-a-licious
Maak het glutenvrij
Smaakvol glutenvrij
Ik ben glutenvrij
Doe mij glutenvrij
Home of comfort

eens!

Ik ben het eens met de actie van Foodwatch, wie volgt?

Hallo,

De afgelopen jaren zijn de prijzen van groente (+50%) en fruit (+41%) al fors gestegen. Het nieuwe kabinet wil de btw hierop nog eens flink verhogen. Dat mag niet gebeuren. Groente en fruit horen juist btw-vrij. Help je mee?


—> (klik) Foodwatch <—



Opeenvolgende kabinetten klagen steen en been over de oplopende zorgkosten. Maar een gezond voedselbeleid als vorm van ziektepreventie, ontbreekt vrijwel volledig. De afgelopen jaren is er volop vertrouwd op zelfregulering van de voedingsindustrie. Maar van alle kanten blijkt dat dit faalt. Dat kan en moet beter: stimuleer gezond eten! De btw op groente en fruit moet niet omhoog, maar juist omlaag naar 0%. Vraag de overheid om in te grijpen en teken de foodwatch e-mailactie!
Hartelijke groet,
Foodwatch

Botdichtheid

Ik lees graag. Vroeger heel veel boeken, de laatste jaren vooral veel blogs en artikelen over diverse onderwerpen. Omdat de blogs vaak geschreven zijn door vrouwen van ongeveer mijn leeftijd komt nogal eens het onderwerp ‘overgang’ voorbij. Ik lees dat, heb er mijn mening over maar reageer niet altijd omdat iedere vrouw nu eenmaal anders is en ieder mens ook nog eens een andere mening heeft over overgang, hormonen, opvliegers, enz.

Ik heb nu bijna 10 jaar geleden de diagnose ‘coeliakie’ oftewel glutenintolerantie gekregen. Voorafgaande aan die diagnose heb ik lange tijd (jarenlang!) wel klachten gehad maar nooit geweten waar die door veroorzaakt werden. Het niet meer eten van producten met gluten was en is voor mij pure noodzaak, en is nooit een vrijwillig gebeuren geweest om met een hype of wat dan ook mee te doen. Maar dit terzijde.

Ik had nogal wat tekorten, ‘dankzij’ deze niet eerder ontdekte coeliakie. Zo had ik een behoorlijk ferritinetekort, het lukte me nooit om deze waardes te verhogen door zogenaamd gezonder te eten. Gezond als in volkoren brood samen met een glas sinaasappelsap. Pff, nee, dat werkte achteraf gezien alleen maar averechts.

Enfin, ik voelde me snel beter (lees: veel minder moe!) nadat de diagnose werd gesteld en ik dus dat strikte glutenvrije dieet ging volgen. Na 5 jaar (pas) kreeg ik een dexa-scan om de botdichtheid te meten. Achteraf gezien had dit al veel eerder moeten gebeuren. Het blijkt namelijk dat iemand met coeliakie bijvoorbeeld lactose niet of niet goed afbreekt in de dunne darm met als gevolg dat er geen calcium door het lichaam wordt opgenomen. Met alle mogelijke vervelende gevolgen (botontkalking en onverklaarbare botbreuken) van dien. Waarschijnlijk heb ik altijd erg stevige botten gehad, ik heb tot nog toe nog nooit iets gebroken.

De eerste scan was dus vijf jaar geleden. Ik bleek osteopenie te hebben. Een voorloper van osteoporose, en daar was ik niet echt blij mee. Ik hoefde nog geen medicatie te slikken maar werd wel (nog) fanatieker vitamine D ‘fan’ dan ik al was (ik slikte al extra vitamine D in verband met de MS). Ruim 3 tot 4 maal de tot die tijd aanbevolen dosis van 5 microgram. (Opmerking: inmiddels is dat door het voedingscentrum aangepast tot 10mcg voor vrouwen). Verder zorgde ik nog bewuster voor voldoende beweging in de buitenlucht, af en toe krachttraining, veel trappenlopen en meer dan voldoende inname van zuivelproducten en groene groente.

Bij de tweede scan, 2 jaar later, was de situatie minimaal verslechterd. Hmm. Niet leuk. Maar nog altijd hoefde ik geen speciale medicatie te gaan slikken. Toevallig had ik net in die tijd overgangsklachten die ik ernstig genoeg vond om deze met mijn toenmalige gynaecoloog te bespreken. Een vrouw naar mijn hart: mijn leeftijd en ook nog eens dezelfde overgangsklachten, we zaten geweldig op één lijn. Zij schreef me hormonen voor, Femoston 1/5 en mijn klachten verdwenen al snel als sneeuw voor de zon!

Afgelopen maand werd voor de derde keer een botscan gemaakt. Voor de uitslag moest ik wederom bij de internist zijn die nogal verbaasd was vanwege de toename (!) van de botdichtheid in rug en heupen ….. De enige verklaring die zij hiervoor kon geven was het starten met de Femoston drie jaar terug! Zij blij, ik nog blijer. Ik hoef niet te zeggen dat ik fijn blijf slikken 🙂

 

even duimen ….

Ik hoop dat hij (of is het een zij?) het redt. Hij of zij vloog net tegen het raam van onze tuinkamer. Ik schrok me een hoedje ….


Maar de lijster is er nog meer van geschrokken zo te zien. Ik hoop niet dat hij (of zij) van plan was om te gaan trekken, want dat lijkt me niet echt verstandig na zo’n botsing. Intussen heb ik wat (glutenvrije) broodkruimeltjes gestrooid, wie weet is dat net hetgeen nodig is om weer aan te sterken?

Dat brood trouwens is sinds kort te koop bij de AH, maar of dat een blijvertje is? Het is vers en wordt iedere dag geleverd vanuit een bakkerij in Tholen naar men zegt. Maar zelfs ‘vers’ is het vrij droog. En met een gat (twee zelfs) van hier tot …. 

kattenmens

Toen ik in ’83 na een stukgelopen relatie alleen in mijn gehuurde huisje bleef zitten leek het me gezellig om een harig huisgenootje te nemen. Toevallig zag ik in ons personeelsblaadje een advertentie dat ik ergens een katertje van 9 maanden kon ophalen. Dat was Sammie. Hij heette eigenlijk Bud – zijn baasjes waren Amerikanen, vandaar – maar dat vond ik geen leuke naam. Sammie dus. Een lieve rode kater, nog niet je-weet-wel maar dat was hij wel heel gauw nadat hij bij me kwam wonen.

Sammie was speciaal, alleen had ik dat toen niet in de gaten. Hij kon namelijk apporteren. Als ik een (schuim)balletje of propje weggooide kwam hij me dat altijd fijn terugbrengen, vol verwachting of ik dat balletje of propje weer weg zou gooien. Hij was een superlief vriendje, maar helaas was hij een keer niet voorzichtig genoeg bij het oversteken van de drukke straat voor mijn huis …

Na Sammie duurde het járen voordat er weer een huisdier kwam in mijn huishouden van inmiddels vijf personen. Onze zonen vonden het maar niets dat wij geen dier in huis hadden, en aldus kwam Quibus bij ons wonen. Quibus was een jonge zwarte kater van vijf maanden oud en deed zijn naam eer aan: hij was een apart geval. Aanvankelijk was hij erg schuw (hij kwam van een boerderij en was niet voldoende gesocialiseerd) maar later werd hij toch aanhankelijk. Hij werd een fervent jager, was heel graag buiten en luisterde als ik hem riep. Helaas keek ook hij een keer te vaak niet uit bij het oversteken ….

Na Quibus kwamen Zipper en Bibi bij ons wonen, broer en zus. Dat leek me wel gezellig. Het was zó leuk om ze samen te zien spelen en slapen. Helaas werd Zipper binnen het jaar ongeneeslijk ziek en moesten we hem laten inslapen. Omdat we het niet leuk vonden dat zijn zusje nu alleen was haalden we een zusje voor haar erbij, dat was Mupke. Tja, wat zal ik zeggen: zoals zussen kunnen zijn, zo verhielden de dames zich. Zo ongeveer als kat en euh …. hond dus.


Mijn eerste kater was rood, en toen een vriendin een nestje jonge katjes had met een rode kater erbij kon ik niet anders dan zwichten. Sammie 2 kwam bij ons wonen. Dol dwaze Sammie, de clown van de kattenfamilie. Wat hebben we met en om hem gelachen, wat kon hij zijn zussen goed plagen.

Tja, en toen kwam de dag dat hij niet meer naar huis kwam ….. Wat hebben we gezocht en de diverse instanties afgebeld. Helaas pindakaas, Sammie bleef weg. In die tijd raakten meerdere katten in onze straat ofwel ernstig gewond (eentje met twee overgebroken poten) of verdwenen als sneeuw voor de zon (vier). Er woonde (en woont waarschijnlijk nog) een heuse kattenhater in de straat, maar we hebben nooit echt kunnen achterhalen wie het was. Het was in ieder geval niet een van de vele kattenbezitters.

Toen Mupke acht was werd ook zij ongeneeslijk ziek, en ook haar moesten we laten inslapen. Triest. Achteraf denken we dat onze Bibi draagster was van de een of andere besmettelijke kattenziekte en haar broer en zus besmette zonder aanvankelijk zelf ziek te worden.

Een aantal jaren geleden werd ook Bibi ongeneeslijk ziek, en ook haar moesten we laten inslapen. Zij was bijna 14, onze lieverd.

Sindsdien heb ik geen eigen kat meer gehad, ik ben nu alleen nog oppas van de kat van oudste en jongste tijdens hun vakanties en van Arri indien nodig.



Voorlopig vind ik het goed zo. Maar of ik dat volhoud …. En als, dan wordt het een binnenkat, dat in ieder geval.