tijd vliegt …

We zijn inmiddels alweer bijna anderhalve week thuis. Op de terugweg nog even gestopt in München, maar het er zijn kon me dit keer niet bekoren: ik ben niet meer gewend om rond te lopen in zo een grote stad, iets met teveel mensen en het was ook nog eens (te) warm. In München gold tot die dag ook nog eens mondkapjesplicht buiten op straat in de binnenstad, dat was ook niet echt een pretje. Geen foto’s gemaakt, gewoonweg vergeten.

Vorige week was de ‘opdracht’ bij Satur9’s “cijfer”. Ik ben er wat (te?) laat mee maar bij deze toch nog mijn input:

Cijfers dus. Getallen die me nu al ruim een jaar bezighouden zijn de dagelijkse COVID-19 besmettingsgetallen in en rond mijn omgeving. Vandaag dus nog maar 5 op de 100.000 inwoners! Ter vergelijking: in Nederland zijn die iets van tien keer zo hoog. En dus reden tot versoepelingen. Oei. Ik hou mijn hart vast voor komend najaar. Zeker als ik her en der lees en hoor dat toch nog heel wat mensen twijfelen over wel/niet vaccineren of de beslissing tot niet-vaccineren al genomen hebben. Mijn middelste is als laatste van ons gezin komende week aan de beurt. Hij heeft 0 twijfels.

Toevallig zaten we 2 avonden achter elkaar op een terrasje. Een keer in Aken, waar de regels – die nog altijd heel wat strenger zijn dan in Nederland – goed werden nageleefd. En gisteravond ook nog eens in Sittard, waar alvast voorschot leek te zijn genomen op de versoepelingen van komende week: bedienend personeel zonder mondkapjes, nergens 1,5 meter afstand, grote groepen bij elkaar aan één tafel, tafeltjes te dicht bij elkaar, heel wat meer mensen op de terrassen dan toegestaan. De enige regel die werd toegepast was dat we om 22.00 moesten betalen ……

Even terug naar Oostenrijk. Daar gunde ik me een paar nieuwe wandelschoenen. Mooie, tenminste dat vind ik zelf. En ze zitten ook nog eens heerlijk. En wandelen ging ook prima, dat was een eerste vereiste.

We hadden regen, zon èn een mooie regenboog. En een prachtig uitzicht, daar hou ik van.

Maar thuis is het ook leuk 🙂

na de eerste dagen

We bezochten Salzburg. Het was er gezellig druk, maar nooit tè. Nog weinig toeristen buiten Oostenrijkers en Duitsers en wij 🙂

We fietsten en wandelden veel. En namen regelmatig een welverdiende pauze. Dit is bijvoorbeeld in Fieberbrunn, op het terras van mijn favoriete restaurant in de bergen. Genietend van de allerlekkerste glutenvrije Kaisersmarrn:

De coronaregels worden hier goed nagestreefd, zelfs als je buiten op een terras wilt zitten moet je een bewijs van genezing, testen of vaccineren laten zien en je dmv een QR code aanmelden. Snap eerlijk gezegd niet dat dit in Nederland niet wordt gedaan, maar dat is mijn mening ….

We reden over de Grossglockner Alpenstraße naar Heiligenblut, da‘s zo‘n machtige en indrukwekkende route langs meer dan manshoge sneeuwmuren. We waren hier wel vaker, maar nog nooit op zo’n stralende dag. Temperatuur boven: net boven de 0.

Op de verjaardag van mijn man zaten we in Kaprun op een terrasje waar ze ook glutenvrij gebak serveerden. Was ook absoluut niet verkeerd 😀

De Merkur supermarkt, waar ik tot nog toe vaak onder andere mijn glutenvrije brood kocht, is niet meer ….. Dat was even schrikken, maar gelukkig is het assortiment in de opvolger, de Billa Plus supermarkten, zo goed als hetzelfde.

Dit was het voor nu ..…

de eerste dagen

Het begon met het uitpakken en inruimen van de meegebrachte spullen, waaronder tulpen. Zo voel ik me direct weer thuis!

Het weer was de eerste dagen niet al te best, maar we waren niet beter gewend van thuis …… Toch maar met de lift omhoog, de bergen in, kijken hoe alles er boven bij lag.

De liften zijn openbaar vervoer, dus het dragen van een FFP-2 mondkapje is verplicht. Dat is gewoon duidelijk.

Een stukje wandelen, ons verwonderen over de nog enorme hoeveelheid sneeuw en lekker genieten van het uitzicht.

Terug in het dal zag ik deze beauty, die ging direct naar Sjoerd’s virtuele garage

De volgende dag gelukkig geen regen maar een bijna stralend strakblauwe lucht. Met alleen bewolking rond de Steinberge. Vorig jaar klommen twee zonen naar de Birnhorn (2634m), de hoogste berg in de buurt.

Hier zie je goed hoe de ‘paden’ richting de top lopen ….. Doodeng, niks voor mij.

We fietsten de volgende dag naar Zell am See. Dat is vanuit Leogang prima te doen, zeker met e-bikes (anders gaat mij dit te ver 😀). Volgens mij maak ik ieder jaar weer dezelfde foto’s, ik krijg gewoon geen genoeg van het magnifieke uitzicht op bergen met nog sneeuw op de toppen.

De eerste koffiepauze, met zicht op Zell am See. Het was heerlijk zitten aan het water. In Oostenrijk zijn niet alleen de terrassen maar ook de restaurantjes open. Mits je als gast voldoet aan de 3-G regel (getest, gevaccineerd of genezen).

Meer naar links ligt de gletsjer van Kaprun. We fietsten nog rond het meer tot in het kleine stadje, liepen er even rond en gingen weer op weg naar huis.

En dan nog maar eens zicht op Kaprun. Mooi toch?

eindelijk weer!

Op de 14e dag na onze tweede vaccinatie waren we volgens de RKI (Duitse RIVM) ‘veilig’ en aldus reden we voor het eerst in acht maanden weer naar onze eigen stek in Oostenrijk. Dat land had op 19 mei al de grenzen weer geopend mits reizigers onder andere voldeden aan de ‘3-G-Regel’: genesen , geimpft oder (negativ) getestet (genezen, tenminste 21 dagen na 1e vaccinatie of negatieve test).

De cijfers in de Kreis waar we wonen waren ook laag genoeg. Dit in tegenstelling tot de cijfers aan de andere kant van de grens …. alhoewel die ook goed omlaag gaan, maar nog altijd hoog-risico-gebied.

Gewapend met een internationaal vaccinatiebewijs plus kopie van onze electronische aanmelding voor Oostenrijk op weg! Onze plannen om München te bezoeken hebben we gelaten waar ze waren: ondanks heel lage cijfers (rond de 50 besmettingen per 100.000 inwoners) zijn winkels alleen geopend volgens ‘click&collect’ principe, en restaurants nog gesloten. Gezien het regenachtige en te koude weer vond ik een eetpauze op een terras dan ook geen aanlokkelijk idee. Er komt vast nog een volgende keer.

Vanwege de aangekondige strenge grenscontroles bij de grote grensovergangen besloten we een kleine grenspost uit te kiezen. Goede keuze: we mochten gewoon doorrijden!

(wordt vervolgd)

regen …..

Volgens berichten in de media is de grondwaterstand nu overal weer op peil, dit dankzij de afgelopen natte winter, een nat voorjaar en een relatief lage temperatuur waardoor er relatief weinig verdamping was.

Ons nieuwe gazon vaart er wel bij, we hoeven maar weinig te sproeien dankzij de vele buien en buitjes.

Maar heel eerlijk gezegd zie ik liever blauwe lucht, met of zonder wolken, en een hogere temperatuur.

Zou een zonnedansje helpen?

intussen in de tuin …..

Alweer heel wat jaren geleden hadden we een waar slakkenprobleem in de tuin. Nou ja probleem ….. het was een ware invasie …… Zowat dagelijks ging ik op (naakt)slakkenjacht in een poging om, voor wat betreft de hosta’s, te redden wat er te redden viel. Het leek af en toe vechten tegen de bierkaai.

Dit jaar kocht ik een aantal nieuwe hosta’s die ik uit voorzorg niet in de volle grond maar in (oude) terracotta potten heb gezet. In een van de potten was nog plaats voor een enkel plantje lievevrouwenbedstro. Ik kreeg het van mijn jongste, hij had geen plek meer vrij in zijn border.

Kruidenbak ziet er prima uit.

Het laantje moeraseiken, achter in de huiswei. De foto is vorige week gemaakt. Vorig jaar zaten ze in deze tijd van het jaar al vol in het blad. Het scheelt zeker drie weken, de groei en bloei. Maar vandaag zijn ze dankzij de hogere temperaturen ook weer vol mooi en fris groen blad.

De nieuwe border begint voorzichtigjes aan wat te worden. Mits hond eruit blijft ……

De (nog even) kale vlakte,

maar die blijft niet lang meer kaal! We hebben gewikt en gewogen: inzaaien of grasmatten leggen. RaRa, wat is het geworden?

De tuin is in het voorjaar op z’n mooist, vind ik. Lekker wild, overal Akelei, heerlijk.

Ligt het lekker? Ja, het ligt lekker 🙂

blij mens

Afgelopen Moederdag zou ik mijn 2e anti COVID-19 vaccinatie krijgen. De eerste, van begin maart, was van AstraZeneca, ik ging er van uit dat de tweede ook uit dat laboratorium zou komen. Maar nee. Omdat ik nog geen zestig ben was dat niet vanzelfsprekend. Het vaccin is alleen nog maar goed genoeg voor mensen van 61 tot 65 …. Notabene: zelfs voor mijn man – nog nèt geen 61 – was het krijgen van deze prik niet meer vanzelfsprekend. Enfin, de prikafspraak stond, formulieren (oh jee, bureaucratisch Duitsland en formulieren ….) waren in veelvoud ingevuld (2 voor de Astra Zeneca prik en ook maar 2 voor als ik ‘m echt niet zou krijgen, die waren voor een eventuele Pfizer prik) en goedgeluimd gingen we op weg naar de priklocatie.

Bij het meldpunt bleek dat ik echt niet zomaar geprikt kon worden met AstraZeneca, hiervoor moest de aanwezige arts toestemming verlenen. Ik kreeg een persoonlijk gesprek met hem en hij keurde mijn wens goed. Vervolgens moesten we wel een half uurtje wachten omdat de vaccins voor mij (en voor mijn man) extra moesten worden klaargemaakt. Zo goed als niemand wil deze prikken, wij waren nummer drie en vier van die dag…..

Waarom ik toch persé de tweede prik met het Astra Zeneca vaccin wilde?

Omdat ik MS heb, een auto-immuunziekte (net als coeliakie trouwens). Gelukkig heel mild, zogenaamd benigne. Het blijft altijd even spannend hoe deze ziekte reageert op virusinfecties. Zo kreeg ik vroeger hoogst zelden de griep, en als, nooit langer dan een dag of wat en altijd heel mild. Tot die ene keer dat ik er wèl goed ziek van werd en heel lang oogklachten bleef houden. Zo lang dat ik bang was dat dit blijvend zou zijn maar gelukkig trok het na een aantal maanden weer bij zonder restklachten. Sindsdien sla ik geen griepprik over, voor mij geen griep meer ….

Toen ik de eerste anti-covid-vaccinatie kreeg was ik als een kind zo blij: eindelijk op weg naar weer een zo goed als normaal leven én ook nog eens nauwelijks bijwerkingen die te maken zouden kunnen hebben met MS. Vandaar ook mijn wens om de tweede prik ook van Astra Zeneca te willen in plaats van een andere fabrikant.

Na de eerste prik had ik milde hoofdpijnklachten en een licht gevoelige prikplek. En nu: niks van dit alles. Kortom, ik ben blij 🙂 Laat de zomer maar komen …..

nog wat glutenvrij en zo

Nog even terugkomend op mijn vorige blogbericht. Ik kocht nog een aantal van de overige glutenvrije vleesvervangers:

Bij de Edeka in Duitsland dus. Nog even niet toegankelijk voor degenen die zich niet willen laten testen ….. Goed nieuws voor degenen die dat wel willen laten doen:

Steeds meer testcentra waar je je gratis kunt laten testen. Dat scheelt heel wat met de 70€ die mijn middelste en jongste in Nederland moesten betalen voor dezelfde officiële sneltesten. Ik denk dat de Duitse middenstand hier achter zit, zij zagen de afgelopen weken hun omzet met zo‘n 80% teruglopen na het sluiten van de grenzen voor klanten uit Nederland.

Heb ik het wel eens gehad over mijn voorliefde voor tulpen? In de vaas weliswaar, want in mijn tuin heb ik ze niet. Te veel werk om de bollen na de bloei weer uit de grond te halen.

We gingen een klein rondje fietsen, richting Schinveldse bossen waar deze mooie jongens en meisjes fijn stonden te grazen. Gelukkig achter een stevige afrastering want anders durf ik er niet langs ….

Onze kers in volle bloei. Dat belooft, ondanks de vele vrieskoude nachten, toch weer een mooie oogst te worden. Grappig genoeg staat de kersenboom – links naast deze schoonheid – voor het eerst in twintig jaar in bloei. Zou hij gehoord hebben dat we ‘m dit jaar nog wil(d)en omzagen?

Wederom een ronde met de hond, word langzaamaan saai ….. maar het blijft leuk 😀

Paardenmest. Dat ruikt niet fris ….. maar wel natuurlijk 😀

Aan de andere kant van ons dorp een pracht van een fruitboom:

En zo was het zoveelste rondje dorp weer bijna ten einde.

lekker bezig

Nu het weer weer wat beter wordt, gaat het ook weer wat beter met mijn beweegmomenten, volgens Fitbit dan, want die telt alles voor me. Misschien raak ik de extra winterkilo’s nu ook eindelijk kwijt …..

Gisteren heb ik gewandeld, gefietst en een kweker van tuinplanten bezocht. Plus de gekochte plantjes in de grond gezet. Honderdelf zoneminuten, dat wil zeggen minuten waarbij ik goed bezig was :-), dat was lang geleden.

Omdat ik voor die kweker de grens over moest (en liefst ook weer terug wilde) ben ik van tevoren ge-snel-test. Het is zó een leuke kweker van bekende en minder bekende planten, de moeite van het bezoeken meer dan waard. Ik zocht en kocht (prairie)planten voor een nieuwe border die pal op het zuiden en tegen een wand van cortenstaal ligt.

Nu de hond nog afleren om die tere plantjes weer uit te graven ……. 😦
Bedoel je mij?? Ja jij!!

Hopelijk kunnen we binnenkort ook de nieuwe graszoden leggen, dan ziet de tuin er weer piekfijn uit.

Een deel van de bovenstaande beschikbare woningen is al verhuurd, gaat goed.

Boodschappen doe ik nu voornamelijk bij supermarkten (en groenteboer) in Duitsland. Het is er fijn boodschappen doen sinds de grenzen dicht zijn en dus kan ik ook rustig op zoek gaan naar nieuwe glutenvrije spullen. Zo vond ik deze vegetarische (vegan) èn glutenvrije vleesvervanger. Oordeel: smaak was absoluut niet verkeerd. Ik kocht het bij de Edeka (D), maar het is vast ook te koop bij andere Duitse supermarkten. En er zijn ook nog heel wat meer smaken: zie link

En ja, ook daar kan ik tulpen kopen 🙂

wandelen bij Gangelt

Het is even lastig, dat omgaan met de regels v.w.b. niet zomaar de grens oversteken. Zeker hier in ons dorp, dat aan drie zijdes heel dichtbij een Nederlandse grens heeft. Te voet overtraden we dan ook al aantal keer de regels, iets met het geen zin hebben om de hond in de auto te zetten voor een wandelronde.

Afgelopen zondag reden we – zonder hond – een paar dorpen verder. Er zijn meer dan genoeg mooie plekken om aan Duitse zijde van de grens te wandelen.

Natuurgebied Rodebach-Roode Beek is er een van, een grensoverschrijdend natuurgebied. We parkeerden de auto net buiten Gangelt en liepen rond de grote roeivijver. Als kind ging mijn man hier al roeien, grappig toch? Net voor dat we de grens zouden overgaan naar Schinveld sloegen we rechtsaf.

Terug richting parkeerplaats kwamen we langs het openluchtzwembad van Gangelt. Dit was en is een geliefd zwembad voor Duitsers en Nederlanders. Ook nog dicht, en niet alleen omdat het nog te fris is om buiten te zwemmen ….

Geen coffee-to-go voor ons, wij gingen fijn naar huis voor Kaffee und Kuchen ….