over mijn einde …

Gisteren was het Allerheiligen, vandaag is het Allerzielen, ik ben dus nog op tijd met deze tag die ik gisteren al op verschillende blogs (bij MyriamC, Vief, Omabaard en Saturnein) voorbij zag komen.

Nee hoor, ik ben nog héél lang niet van plan om te gaan, maar als, ooit, in een hopelijk nog verre, verre, toekomst, dan heb ik toch wel ideeën over hoe mijn heengaan en uitvaart eruit zou mogen komen te zien:

1. Wil je begraven worden of gecremeerd?

Ik wil worden begraven. En niet zomaar ergens, het moet een natuurbegraafplaats zijn in Nederland, het liefst in Limburg. Dat graf of die plek hoeft niet onderhouden te worden, dus geen bloemen of planten brengen met Allerheiligen …..

2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist er dan uit?

Een zo eenvoudig en natuurlijk mogelijke kist of mand, zonder poespas.

3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?

Nou, ik heb geen speciale wens(en), dat mogen de nabestaanden beslissen, want als het goed is hoor ik het toch niet ….

4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?

Geen kerkdienst voor mij. Afscheid nemen van mij heb ik het liefst in een ruimte waar mijn naasten dichtbij me kunnen plaatsnemen. Zo hebben we ook afscheid genomen van mijn vader. Die locatie was trouwens wel heel uniek: een verbouwde schuur, waar hij ooit als dierenarts zieke koeien had bezocht en ook kalveren op de wereld had gezet.

Voor mij echt geen groots afscheid met toeters en bellen. Gewoon rustig en sereen, met alleen naaste familie.

5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?

Dat ik een leuk mens was, een fijne echtgenote, een goede moeder? En nogmaals: geen poespas …..

6. Wat zou je zelf zeggen, mocht je kunnen?

Geniet van het leven, het duurt maar kort …. of zoiets.

7. Heb je een testament

Ja.

8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?

Op een natuurbegraafplaats mag geen gedenksteen worden geplaatst.

9. Hoe ziet de koffietafel eruit?

Na de herdenking van mijn vader was er geen koffietafel met broodjes en Limburgse vlaai, maar wel een glaasje fris, bier of wijn met een aantal heel erg lekkere hapjes. Dat vond ik veel prettiger en lekkerder, dat wil ik ook 😉

10. Ben je bang voor de dood?

Nee, ik ben niet bang voor de dood, ik ben wel bang om te sterven. Ik ben ook bang om af te takelen, dat wil ik niet. Ik zou dan op tijd willen kiezen voor euthanasie maar dat is problematisch omdat we in Duitsland wonen.

Dat was ‘t, dit is wat ik nu wens, maar uiteindelijk beslist degene die achterblijft.

31 Replies to “over mijn einde …”

  1. Wat een mooie invulling. Je hebt er duidelijk over nagedacht. Bij velen ligt het onderwerp zwaar op de maag.
    Ik wil géén toespraak, muziek van David Bowie, bitterkoekjes bij de koffie en voor iedereen een zakje bij- en vlindervriendelijk bloemenzaad.
    Lieve groet.

    Like

  2. Ik ben daar zo mee klaar, in familiekring in eenvoud cremeren, en degene die achterblijven mogen het verder zeggen.

    Like

  3. Een heel fijn idee om afscheid te ‘vieren’ op een passende locatie, zoals bij je vader. Euthanasie is ook in België een probleem,.ondanks ze het anders aankondigingen.
    Mooie invulling

    Like

  4. Een beetje afhankelijk van het feit of je ziek bent geweest of plotseling overlijdt. Maar voor mij geen poespas. In de Gazet van Antwerpen las ik ooit, “bij mijn begrafenis geen koffietafel, tijdens mijn leven is iedereen welkom geweest en na mijn dood stopt dat”. Die vond ik wel aardig. Want het is inderdaad meestal een “reünie” van neven en nichten.

    Like

  5. Euthanasie … ik hoop dat het er in België ooit doorkomt. Er wordt altijd gezegd: een mens hoeft niet te lijden, maar daar ben ik het dus absoluut niet mee eens. Psychisch lijden (zoals bij dementie bijvoorbeeld) is ook lijden. Dat zou eens erkend mogen worden.

    Geliked door 1 persoon

  6. Ik maak helemaal geen plannen, het is voor mij het belangrijkste dat mijn nabestaande het verzorgen op een manier waar zij zich goed bij voelen, zij moeten door met de nagedachtenis.Henk dacht er ook zo over en ik heb het met de kinderen sfeervol en zo huiselijk mogelijk gedaan. We hebben er mooie herinneringen aan en dáár gaat het om.

    Like

      1. Ik vind het altijd verdrietig wanneer mensen hun nabestaanden dingen dwingend opleggen, soms maken ze het daar heel moeilijk door. Ik kan wel in de kamer opgebaard willen worden maar als de nabestaanden zich daar nou heel naar bij voelen, en die zijn er zeker, dan breng je ze in een heel moeilijk parket.

        Like

    1. De kist van mijn vader stond in dezelfde ruimte als waar we, na afloop van de ceremonie, iets aten en drinken, we brachten ook eerst allemaal een toast op hem uit

      Like

  7. Bijzondere tag en ook dat je die zo open deelt. Ik zag pasgeleden dat ze een kist van karton hebben, die wil ik. De rest staat in mijn testament die ik speciaal herschreef toen corona toesloeg.

    Geliked door 1 persoon

  8. Mooi zoals jij het bedacht hebt. Zo ongeveer wil ik het ook maar ook ik vind ik het doorslaggevend wat mijn nabestaanden graag willen. Eén ding wil ik zeker niet en dat is opgebaard liggen.

    Like

  9. Ik schreef als antwoord eerder, bij Satur9, dat ik bang ben voor de dood.
    Nu ik jouw antwoord zo lees, ben ik daar ook niet bang voor.
    Want daar is geen ontkomen aan, maar je zegt het goed, ik ben wel bang om dood te gaan. Misschien dat ik daar anders over als ik 30 jaar verder ben.

    Geliked door 1 persoon

  10. Van mij mogen ze een feestje vieren juist, en het leven wat men met mij heeft gedeeld vieren juist, herinneringen ophalen, lachen, gieren, brullen, alles! het 100% aan mijn kind overlaten, nee, ik bespreek het weleens met haar, wel mag zij beslissen of zij een begraafplaats wil voor mij, of een urn… Dat stukje is juist erg persoonlijk per mens/nabestaande verschillend…

    X

    Like

Reacties zijn gesloten.