heuvel op en heuvel af

We gingen fietsen. Op zaterdagmiddag, want dan zou het in het heuvelland nog niet al te druk zijn. Dachten we. Hoopten we. Pff, voor een zaterdag in maart vond ik het toch best druk: nogal wat wandelaars, fietsers, erg hard fietsende wielrenners, te hard rijdende auto’s en motoren en overvolle terrasjes.

We parkeerden de auto in Wittem, op de grote parkeerplaats voor juist ja, hier maar gingen er niet naar binnen. We fietsten van Wittem naar Eys, bekeken vluchtig de plek waar we de as van mijn ouders t.z.t. willen uitstrooien (pap was van Wittem, mijn moeder groeide op in Eys, dus die plek vinden we erg toepasselijk), vervolgens nog door Trintelen, Ubachsberg en Gulpen en namen toen – eindelijk – geruime pauze in Valkenburg bij Brasserie America. Helaas geen plek op het terras, maar de glutenvrije kroketten smaakten binnen niet minder lekker!

Ooit, omstreeks 1971 , gingen wij op vakantie naar Middelkerke. Daar maakten we kennis met de familie America. Zij vierden vakantie in hetzelfde appartementencomplex als wij. Wij kinderen van beide gezinnen speelden van vroeg tot laat op het strand, het waren in mijn ogen twee hele leuke weken. Na die vakantie raakten we elkaar weer uit het oog. Tja, zo ging dat in die tijd zonder Facebook en WhatsApp.

Twee jaar geleden kwam ik erachter dat die familie America van de vakantie de uitbater is van de brasserie met dezelfde naam in Valkenburg. Leuk toch? Vind ik tenminste.

Moe maar voldaan kwamen we aan het eind van de dag weer uit in Wittem. Het was een fijne fietsdag.

18 gedachtes over “heuvel op en heuvel af

  1. Met zulk weer zullen jullie allicht niet alleen geweest zijn… 🥴. Wat grappig van die brasserie en fijn dat je zo genoten hebt. De kleine dingen moeten we plukken, elke dag opnieuw!

    Like

  2. Wat een heerlijke fietstocht! Maar ook vermoeiend… Jeugdherinneringen zijn soms zo sterk, ik vind dat altijd frappant. Bijzonder van die familie America… weten zij het ook nog?

    Like

Reacties zijn gesloten.