sneeuw en zo

Daar waar ik nu ben ligt zó ontzettend veel sneeuw. Volgens hen waarvan ik denk dat ze dat kunnen weten ligt er meer dan voldoende tot na de Pasen. Heerlijk, dat is waar ik van hou, als ik er maar niet zelf met de auto door heen hoef.

Ik geniet van rust, natuur en af en toe een baantje skiën, kom kortom goed aan mijn trekken.

Weinig tijd …

Afgelopen week waren we weer eens een paar dagen in Riga. Dit keer in verband met de diploma uitreiking van onze oudste.

Dit is nog heel ver voor de tijd dat hij wist wat hij later wilde worden, piloot of tandarts, of toch allebei? Dat laatste dus ….

’t Was een lange zit, maar wel leuk om eens mee te maken, weten we gelijk hoe dat er volgend jaar aan toegaat als jongste afstudeert. Dan ga ik ècht van te voren nog eens plassen ….

Veel hebben we dit keer niet gezien van de stad. Wel heb ik een paar opmerkelijke dingen op foto gezet zoals een toepasselijke naam voor beddengoed:

Nederlands design in een hotel:

Een behoorlijk gedateerd tijdschrift

En – ’t moet niet gekker worden – limonade met mijn naam erop …

En nu is het tijd om fijn uit te rusten …..

kènjeroptoch Zitterd

Letterlijk vanuit het Limburgs vertaald: kinderoptocht Sittard. Traditioneel trekt ieder jaar op de zondag voor carnaval de kinderoptocht door het historische centrum van Sittard. Jaren geleden, toen ik carnaval vieren nog leuk vond, heb ik met een stel vriendinnen meegelopen. Dat was in 1977, het jaar dat ik trouwens mijn man leerde kennen. Maar dat terzijde.

Vandaag heb ik de optocht even gevolgd op mijn tablet:

Leuk, kleurrijk, met veel enthousiaste en mooi uitgedoste kinderen en ook volwassenen. Op gepaste afstand vind ik ’t stiekem wel leuk en blèr ik mij bekende liedjes op de radio lekker mee. Maar de drukte opzoeken? Nee dankjewel. Da’s niks voor mij.

nog een paar sokken

Een goede vriend van me klaagt al een tijdje over het feit dat hij zulke koude voeten heeft. Toen ik dus laatst een uitnodiging kreeg voor zijn tachtigste verjaardag hoefde ik niet lang na te denken over een passend cadeau.

Ja ik weet het, ik had mijn breipennen opgeborgen omdat ik ze niet meer kon zien of luchten, maar ik heb deze belofte aan mezelf graag gebroken.

En ach, ’t was zo gepiept 😀

jubileum

Deze maand is het al weer tien jaar geleden dat ik na een hele tijd met min of meer vage klachten rondgelopen te hebben de diagnose coeliakie kreeg. En dus vier ik deze maand dat ik nu tien jaar glutenvrij eet. Vieren? Jawel. Want ondanks dat het niet altijd even makkelijk was en is om dit strikte en levenslange dieet vol te houden ben ik wel nog altijd dankbaar dat ik de diagnose heb gekregen. Waarom? Omdat ik sindsdien lang niet meer zo dodelijk vermoeid ben, omdat ik veel minder last heb van akelige en vervelende tintelingen in armen en benen. Omdat ik veel minder last heb van een opgeblazen gevoel, obstipatie en stemmingswisselingen. Kortom: de klachten die bij ‘mijn’ MS horen zijn stukken minder sinds de diagnose coeliakie en het bijbehorende glutenvrije eten. En het ‘enige’ wat ik daarvoor heb moeten laten is het nuttigen van etenswaar met gluten (zie voetnoot)

Ik kreeg dit mailtje van de coeliakievereniging. Leuk om te lezen dat zij blij zijn omdat ik lid ben van de hun vereniging, de NCV.

Nog altijd haal ik heel wat goede informatie van hun site, maar ook van sites van medebloggers. Meestal ben ik erg te spreken over de berichten van deze laatsten, maar over de volgende hou ik liever mijn mond ……

Twee dagen glutenvrij eten een challenge? Laat me niet lachen …… En nog even muggenziften: de term glutenallergie is fout …..

Voetnoot:

Dit is mijn persoonlijke ervaring. Ik heb nu eenmaal een benigne vorm van MS, al ruim dertig jaar, plus nog een auto-immuunziekte, de coeliakie. Wat voor mij geldt geldt niet voor iedereen met dezelfde ziekte(s) en/of klachten. Ik doe er veel aan om zo gezond mogelijk ouder te worden: ik let op mijn eten (da’s duidelijk qua gluten ….), voeg nooit extra zout toe, snoep niet/nauwelijks, ben matig met alcohol, verder sport ik regelmatig, probeer ik 10.000 stappen per dag te maken, ben ik graag in de buitenlucht, zorg ik voor voldoende nachtrust en, last but not least, ik probeer niet te stressen ….. Ik heb tot nog toe geluk gehad. 

 

WM

Afgelopen zaterdag waren we toeschouwer bij de/het/een wereldkampioenschap nostalgisch skiën. Het haalde zelfs de krant:

Zo leuk om eens mee te maken. Knap om te zien hoe de deelnemers het presteerden om op hun onmogelijk lange houten latten de berg af te suizen of glijden. Ik ski graag, maar dan wel op mijn moderne korte latten en met goed zittende skischoenen aan mijn voeten. Dat wat deze deelnemers durfden doe ik hen echt niet na! ‘Hadden wij onze oude latten maar bewaard’, verzuchtten we een aantal keren tegen elkaar. Niet dat die antiek zouden zijn, verre van dat, maar in de loop der jaren hebben wij heel wat exemplaren ‘versleten’. Zou toch leuk zijn om ze op een rijtje te zien hangen. Maar ja, die opruimwoede van mij …. (gelukkig maar, ik zou mijn huis niet meer in of uit kunnen als ik altijd alles had bewaard).

Aan alles is aandacht geschonken, tot en met sokken, handschoenen en hoofddeksels toe. En dan die bindingen …. Over twee jaar ga ik weer kijken, leuk!