‘t is me een weekje ….

Gisteren hoorden we dat het vervolg van de verbouwing van ons huis vertraging oploopt. Daar waar ik aanvankelijk vol vertrouwen uitging van de laatste puntjes op de i ergens in oktober, hetgeen we eind september maar aanpasten naar ‘ruim voor de kerst’ wordt het nu ergens (op z’n vroegst) eind januari.

Ach, er bestaan ergere dingen zal ik maar zeggen.

Las deze week op de blog van Priscilla dat ze eind oktober veel te jong is overleden ….. Ze was weliswaar geruime tijd ziek maar haar dood kwam heel erg onverwacht. Ze laat twee nog erg jonge kinderen, Casper en Calista, en haar partner achter.

Deze week is het twaalf en een half jaar geleden dat mijn beste vriendin overleed aan de gevolgen van kanker. Ook veel te jong. Vandaag zou ze haar 59ste verjaardag vieren als ze nog leefde.

Vanmorgen sprak ik een jonge vrouw die van de zomer te horen heeft gekregen dat ze borstkanker heeft. Ze kiest ervoor om zich niet regulier te laten behandelen en is daar heel stellig in.

Dus ik klaag niet over een verbouwing die heel wat langer duurt dan gedacht. Ik geniet van het leven ….

zo zonde

Al zo lang ik me kan herinneren was het een vast gegeven in de Brandstraat van Sittard: damesmodezaak Van Neer Eyckeler. Soms kwam ik er om even te neuzen, soms om iets te kopen wat ik mooi vond en wel of niet nodig had. En nu gaan ze sluiten, na bijna 125 jaar, het faillissement is al aangevraagd. Triest. Voor de familie, voor de personeelsleden die al tientallen jaren in dienst waren en voor de stad, want alweer een winkel weg.

Zij, de eigenaar en zijn vrouw, en wij hebben een aantal dingen gemeen. Zo waren onze ouders kennissen van elkaar (en was mijn moeder een zeer, zeer goede klant), zaten een aantal van onze kinderen bij elkaar in de klas en zijn wij moeders “gezegend” met MS.

(bron: Google streetview)

mijn schoonvader

Ik ken mijn schoonvader sinds 1977, in dat jaar kreeg ik namelijk verkering met zijn zoon. Da’s al een lange, lange tijd geleden. Toen was hij nog jong, mijn schoonvader, 51 jaar pas, maar in mijn jonge ogen al heel erg oud …..

Nu is hij pas echt oud, bijna 93.

Sinds begin dit jaar wonen hij en mijn schoonmoeder niet meer zelfstandig in hun huisje maar op een plek waar – in onze ogen – de best mogelijke zorg is voor hen beiden. Gezien het feit dat mijn schoonmoeder dementerende is en absoluut niet meer thuis kon wonen waren we erg blij dat we een plek voor ze hebben gevonden waar ze beiden naartoe konden. Maar mede doordat hij een heel erg (lastige …) oude boom is die is verplaatst heeft hij er heel erg veel moeite mee: met het verhuizen, met de nieuwe plek, met de verzorging, met de zorg, met het eten, met de dagbesteding van zijn vrouw, met het alleen zijn als zij er niet is, met het samenzijn als zij er wel is, en verder met alles (en dat is veel …) wat in zijn ogen niet goed is …..

Enfin.

Bij het leegruimen van het huis kwamen we onder andere dit tegen, en dat is de moeite van het bewaren waard. Staat er ook op: bewaren 😀

een ongenode en zeer onwelkome gast

Terwijl wij nog op vakantie waren ging jongste met oud-studiegenoten een weekend naar Berlijn. Ze zien elkaar niet vaak nu ze allemaal serieus aan het werk zijn. Tel daarbij op dat ze verspreid wonen over Noord-Ierland, Zweden en Duitsland. Ze hadden het énorm gezellig zo met elkaar. Bijna een week na dat weekend kregen we een foto doorgestuurd: hij, jongste, had zulke vreemde bultjes op zijn voet. Muggenbultjes? Vlooienbeten? Jakkes …… Enfin. Niet meer over nagedacht totdat wij weer thuis kwamen en ik zag dat hij ook bultjes in zijn gezicht had. Ja, zei zijn vriendin, en ook op zijn buik en rug en benen. Hmmmm.

Ik begon een akelig vermoeden te krijgen, zocht maar eens op internet en ging op inspectie uit in zijn slaapkamer, en ja, helaas: bingo, ik zag een bedwants lopen over het matras……

En toen begon de stress, want wat te doen. Was het een eenling, of onderdeel van een groot leger? Help ……

Ik kwam in actie: de bedwas op 60 graden in de machine, alle kleding en de gebruikte sporttas gingen in plastic zakken in de vriezer. Gelukkig was deze zo goed als leeg, ik had anders echt niet geweten waar naar toe met die zooi. Kon moeilijk vragen aan de buren of zij plek hadden voor kleding met ‘iets’ in hun vriezer …..

Gelukkig hebben we sinds jaar en dag infraroodcabine die tot 70graden verwarmd kan worden, daar stopte ik alle kussens, dekbed en het vloerkleed in. Slaapkamer flink gezogen, niet één maar minstens drie keer ….. en toen de stofzak direct weggegooid.

Ik hoop dat de slaapkamer nu weer bedwantsenvrij is …..

Enfin, het waren stressvolle dagen, dat kan ik je verzekeren. En of ik ooit nog eens in een vreemd bed durf te slapen ……

nooit gedacht

Nooit gedacht dat ik in het – momenteel zo goed als uitgestorven maar dat terzijde – wintersportplaatsje Saalbach een heuse minibieb zou tegenkomen:

weer eens in Oostenrijk

De Wildseeloder was al heel wat keren het wandeldoel tijdens onze vakanties in Oostenrijk. Een best wel flinke wandeling die ook geschikt is voor zogenaamde “Flachländer” mits je conditie het aankan maar absoluut ongeschikt voor mensen met kinderwagens, rollators en/of rolstoelen. Ik ben gelukkig nog altijd in staat om er naartoe te lopen …

Dit keer stond de deur van het kapelletje open en kon ik een blik naar binnen werpen:

Die route is toch zó mooi, echt een aanrader voor wie ooit in de buurt is:

Zeker de moeite waard, zeker als het weer meewerkt. Het was een prachtige en stralende herfstdag.

Als beloning voor deze toch wel flinke wandeltocht gunde ik me een lekkere glutenvrije Kaisersmarrn 😀

Inmiddels regent het hier al dagen pijpenstelen ……

dipje

Even een dip, want waar zou ik nu weer eens over kunnen schrijven, ik beleef toch niks als meestal thuisblijvende ‘muts’. Ik bladerde maar weer eens door de gemaakte foto’s van de afgelopen weken.

Langs de lange weg van en naar ons dorpje groeien zonnebloemen in de goot, en zowaar stokrozen in de berm. In mijn tuin wilden deze laatsten dit jaar niet groeien en bloeien maar aangezien het tweejarigen zijn heb ik nog hoop voor volgend jaar. Thuis groeien ook her en der ondeugende viooltjes tussen de tegels van de oprit. Dat dwarse, daar hou ik wel van.